هدف ازکار تشکیلاتی در مجمع گم شده است

یادداشتی به قلم علی حمصی

گفتگوی محمد رضایی با سید امین رضا ابطحی در مجموعه « از روبرو »

امین ابطحی در دوران دانش آموزی ما، مرد همیشه در میدان و به قول یکی از مجمع عمومی ها، لودر همیشه پای کار بود. همیشه پای ثابت انتخابات های شاخه اژه ای یک و یکی از اعضای ستاد های محرم و مشهد بود. این اتفاق تا اوایل دوران دانشجویی هم ادامه داشت و من همواره امین را یکی از جهادی ترین شخصیت های مجمع می دانستم. این که بتوانی در یک برهه هم مسئول هیات مجمع باشی و هم سرپرست شاخه و هم سرگروه و البته دانشجوی پزشکی دانشگاه اصفهان. به هیچ مسئولیتی نه نمی‌گفت و همواره پای کار... اما... همه بر رفت و برگشتی بودن رابطه ی افکار و اعمال واقفیم. نقطه ی اختلاف نظر ما در چگونگی این رابطه است. رفتار بدون افکار و فکر و جریان پس زمینه رفتار مطلوب ما نیست و افکاری که هیچ فرصت و مجالی برای بروز نداشته باشد بی فایده است. در هر برنامه و هر مسئولیتی باید بدانیم که نباید اعمال ما و محتوای مورد نظر ما در تناقض باشد و در مرحله ی بعدی باید این دو در کنار هم و در یک راستا باشند. باید بدانیم که مهم تر از اجرای مناسب هر برنامه، تفکر و جریانی است که در طی یک برنامه باید به مسئولین و مخاطبان منتقل می‌شود. عملی که به دنبال آن و همراه آن فکری منتقل نشود بی فایده است و فکری که فقط فکر باشد و بدون هیچ بروز و عملی، فکر نیست. باید بدانیم که عمل ما برخواسته از فکر ماست و اگر فکر ما منجر به عمل ما نشود فکری در کار نبوده است. نقطه ی بحث ما در بسیاری از برنامه ها همین بوده. البته می دانیم که فکری که با تجربه و لذت چشیدن کاری همراه شود با فکری که برخواسته از حرف باشد، بسیار متفاوت است. می دانیم که باید قدری از مسیر را رفت و لذت رفتن را چشید، ولی این به این معنی نیست که برنامه هایمان را منحصر کنیم به چشیدن مسائل مختلف و طی کردن بخشی از راه های مختلف. در عملکرد و صحبت های جناب ابطحی، نحوه ی کار سپردن ها و نیرو عوض کردن ها، پیگیری ها و برنامه پیشنهاد دادن ها، این مساله به چشم میخورد که هدف از کار کردن و کار تشکیلاتی در مجمع گم شده است. ما باید بدانیم که هدف ما از کار کردن در مجمع، صرفا و صرفا کار محتوایی است. ما در مجمع اداره نیستیم که صرف کار اجرایی و انجام کار برایمان موضعیت و اولویت داشته باشد. ما برنامه را برای رشد و تربیت می خواهیم و رسالت ما در مجمع تنها همین است. البته که اجرای هر چه بهتر و قوی تر برنامه برای ما رشد خواهد داشت، اما فدا کردن رشد جمعی و رشد فردی مان برای اجرای برنامه اشتباهی بس خطرناک است. اشتباهی که باعث می‌شود از یک مجمع فرهنگی تربیت محور به یک اداره ی سازمانی برنامه محور تبدیل شویم... به امید عاقبت به خیری تک تک دوستان به ویژه دوست و برادرم امین ابطحی...

شما هم نظر بدهید!

نظر شما با این نام نمایش داده می شود
آدرس ایمیل شما با کسی به اشتراک گذاشته نمی شود
هیچ نظری وجود ندارد